MAÇKA DÜŞESİ

Madi Clara

2009-09-27T19:08:00.012+02:00

Bana kötü alışkanlıklarımın büyük bir bölümünü kız kardeşim alıştırmıştır. Günlerdir onun sayesinde tanıştığım gay dedikodu bloğu Madi Clara' yı takip ediyorum. Kendisi Parez Hilton'un Türkiye şubesi. Gelelim yukarıdaki güzel aile fotoğrafına. Yaaaa sevgili okurlarım ben demedim mi size bu Sertaç bir araba dolusu kızla senelerdir ortalarda dolaşıyor da niye bir türlü sevgilisi olmuyor diye? İşte sevgili Madiciğim de bu ayrıntıyı gözden kaçırmamış ve bakın sitesine nasıl bir fotoğraf eklemiş. Bence asıl sorun Bülent Ersoy'dan sonra cinsel tercihini açıklayan hiç bir sanatçı çıkmamış olması. Onlara sorarsanız hepsi erkek. Kuşum Aydın, Fatih Ürek, Sertaç, Tarkan. Off çok korkaksınız be. Bu arada beste makinesi Sertaç 1992'de bu yanındaki güzele bir de albüm yapmaya çalışmış ama tutmamış. Madiciğim ellerine sağlık. Kahretsin kötüleri çok seviyorum;)

Hepimizin Başı Sağolsun

2009-06-26T15:51:00.005+03:00

Bir yıldız daha kaydı. Hepimizin başı sağolsun. Güle güle Maykıl!

siyah doğdu beyaz öldü

hepimizi yasa gömdü

tam geri geldi derken

bir yıldız daha söndü

tığ işine giriyorum çok para varmış...

2009-06-17T14:48:00.020+03:00

Kız kardeşim Sothyz ve ben hep girişimci bir ruha sahip olduk. Önce broş ve taç işine girdik. Tasarımlarımızı önce internet üzerinden pazarlayacak, sonra bizden ürün almak için sıraya giren butiklerin en pahalısına satacaktık. Edeceğimiz karla da kendimize Marc Jacobs'dan birer ayakkabı alacaktık. Ve ortaya şunlar çıktı...

O kadar da kötü değildi, ama internetten satış safhasına gelemeden bitti.

Sonra mucit kardeşim Sothyz cupcake meselesini gündeme getirdi. Türkiye'de böyle birşey daha önce yapılmamıştı. Cupcake'lerden milyonlarca ayakkabı alacak kadar para kazanabilirdik. Günlerce internetten araştırma yaptık. Bazı siteleri rol model aldık. Şunun gibi. Bu kez maliyetli bir girişimdi. Kalıp çikolatalar, süt, sprinkles, şeker hamuru, gıda boyaları, muffin kalıpları ve tabi ki maskeler...

Kendimize bir ortak bulduk. Bu kişi mutfak alanında oldukça deneyimli Everything But The Girl'den başkası değildi. Donanımlı mutfağını ve ekipmanını bize açmaktan çekinmedi. Yapmak istediğimiz şey böyle bişeydi...

Ama sonuç böyle oldu.

Neyse; yılmayıp muffin işine yoğunlaştık. Bu kez sonuç mükemmeldi. Şöyle ki;

Ama bu kez de lezzet konusunda sınıfta kaldık. Yaptıklarımızı Javier dışında hiçbir ölümlü beğenmedi. Ayrıca bu iş o kadar yorucuydu ki bir çift ayakkabı almak için 3 gün çalışmamız gerekebilirdi. Vazgeçtik.

Aradan çok zaman geçmemişti ki Sothyz bana yün işini önerdi. Ama uygulaması o kadar zor bir işti ki daha projelendirme aşamasına geçemeden vazgeçildi (yemedi). Tüm bunlar olurken ben yaklaşık 9 çift yeni ayakkabı aldım.

Şimdi yeni projemle karşınızdayım!

Şimdi kardeşim Sothyz sana burdan açık teklif! Gel şu tığ işine girelim, paraya para demeyelim. Hem bunları kaç paraya satacağımızı düşündükçe sabırsızlanıyorum. Ben şimdilik tığ olayında sadece zincir çekmesini biliyorum ama yaratıcılığıma güveniyorum. Ne derler bilirsin Sothyz azmeden derviş muradına erermiş. Bunu bilmesen de şunu kesin bilirsin Sothyz: Hacı hacıyı Mekke' de, deli deliyi Maçka'da bulurmuş.

ne güzel müzik...

2009-06-17T10:58:00.005+03:00

Ortaokulda sırf soyadım Gencebay diye koroya alınmıştım. Oysa sesim bir karga gibiydi. Öğretmenim çok özel bir kulağım olduğunu söylemişti, hiçbirşey anlamamıştım. Lisede berbat bir rock grubunun vokalistlik teklifini almıştım. Sanırım basçı çocuğun başka emelleri vardı. Üniversitede müzisyen bir sevgilim vardı, müzik programlarına yaklaşır gibi oldum ama çok yeteneksizdim. Evde ne zaman şarkı söyleyecek olsam birileri beni susturdu. Babamın, babaannemin, amcamın sesi güzeldi ama ben anneme çekmiştim. Ama tüm bunlar olurken hep müzik dinledim, dinlemeye devam ettim. Benim gibi yeteneksizler için geliyor şimdi...

http://inbflat.net/

İzlemeyen Kalmasın İstedim

2009-05-18T00:11:00.003+03:00

Uzaylılar Bize Ne Demek İstiyor?

2009-05-14T17:18:00.005+03:00

Önce uzaylı türkücü Mustafa Topaloğlu, sonra 'hadi yine iyisin' Tayfun ile bağlantıya geçmişti uzaylılar. Mustafa Topaloğlu birkaç uzaylı klibi çektiyse de mesajları tam olarak iletememişti insanlığa. Türklere mesaj iletmek için ümidi kesmeyen uzaylılar şarkıcı Tayfun'u seçtiler. Sonra dünyada açıklanamayan 10 esrarengiz olaydan biri gerçekleşti ve Tayfun Duygulu Manhito gezegeninden gelen uzaylılar tarafından bir yükseklik derecesine haiz olarak dünyaya getirildiğini basına açıkladı. Sonra da ilk mucizesini gerçekleştirip ağzıyla saksafon çaldı. Ama onu da kimse ciddiye almadı.
Ve en nihayetinde Reyhan Karaca da uzaylılar tarafından kaçırıldığını açıkladı. Geri kalan bölümü yorumsuz iletiyorum:

Uzaylılarla nasıl tanıştın?

1999 depreminden bir hafta önceydi. Uzaylılar beni yatak odamdan alıp götürdüler.

Seni nereye götürdüler?

Sabaha karşı 04.30 civarıydı. Bir adam geldi, uzun boylu siyahlar giyinmişti. Yatak odama geldi. Kel, burnu büyükçeydi. Aldı beni pencerenin önüne getirdi. Uzay gemisini gördüm. Birden beni ışınladı. Ama o ışınlama değilmiş onlar benim odamı uzay gemisi haline getiriyorlarmış. 5-6 tane aynı görünüşte uzaylı vardı. Düşünce yoluyla haberleştik.

TENLERİ KARİDES KABUĞU

Uzaylılar neye benziyor?

Tenleri karides kabuğu gibi. Kocaman kafaları var. Gözbebeği olmayan siyah gözler. Boyları uzun değil. Cinsel organları yok. Dört uzun parmakları var. Burunlar sadece delik. Ağız küçük, dudak yok. İnanılmaz sıcaklar. insana güven veriyorlar.

Sana ne sordular?

Sormadılar. Ben onlara kanserin ilacını sordum. Bana verdiler ama sonra, "Hazır değilsin" dediler, aldılar. Sonra saniyelerle bütün dünyayı gezdirdiler bana. Siyahlı adam, "Her şeyi hatırlayacağın zaman olacak ama şimdi değil, uyu" dedi. Geçen yaz Kumburgaz'a gelen UFO'lardan bahsedildi. Onlar benim gördüğüm uzay gemisiyle aynıydı.

Reyhan Cinyusuf Kimdir?

2009-04-05T21:34:00.006+02:00

Yine seçimlerde hiç tanımadığım eski muhtarımıza oy verdim. Zaten kendisi tek adaydı. Ama bu bilinçsiz seçmen olma durumu beni öyle rahatsız etti ki internette kendisi hakkında detaylı bir araştırma yaptım. Ekşi sözlükte şöyle bir entry girilmiş mesela:

'beşiktaş vişnezade mahallesi'nin muhtarı. geçen seçimde de o seçilmişti. işin komik tarafı bu seçimde tek başına adaydı.'

İşte yine benim gibi biri daha hiç tanımadığı bu kadına oy verip muhtar seçilmesine yardımcı olmuştu. Azmedip biraz daha araştırdım ve şu verilere ulaştım:

1. 1974 doğumlu.
2. Evli ve bir çocuk annesi
3. Ortaokul mezunu.
4. Uzun yıllar muhtar yardımcılığı yaptı.

Veriler oy vermek için yetersizdi. Siz okurlarıma sesleniyorum. Bu kadını tanıyan
bilen, icraatlarına şahit olan varsa insanlık namına bu yazıya bir cevap versin, seçmen gönüllerine su serpsin. Sevgili Vişnezadeliler'in hassasiyetine sığınıyorum.

Şehrazat Kimi Seçecek?

2009-04-05T21:17:00.004+02:00

'Onur'la yollarını ayıran Şehrazat yeni patronu mimar Engin Kayaoğlu'nun evlenme teklifini kabul etmeli mi? Yoksa Onur'a geri mi dönmeli?'

Ben en son bıraktığımda Şehrazat canlı yayında Onur'la evleniyordu. Sonra Kanal D'nin web sahifesinde kritik soruyu gördüm ve sizlerle paylaşmak istedim. Cevabı öğrenmek istiyorsanız hemen resme tıklayınız...

sothyz'in star ışığı...

2008-12-02T15:55:00.012+02:00

Kadim dostum Sothyz'in pek değerli bir arkadaşının mailini gördüm bu sabah. Yemekteyiz programındaki bir yarışmacıya benzerliğine dikkat çekiyordu sevgili Sothyz'in. Sonra ondaki bu star ışığının tek farkında olan kişinin ben olmadığımı farkettim. Internette küçük bir araştırma yaptım. Sonuçlar gerçekten şaşırtıcı. Birkaçını sizinle paylaşmak istiyorum sevgili okurlarım.

Buyurunuz...

Daha iyi bir uygulama var ancak kayıtlara ulaşmak çok zor...

Nihat Vadiye İndi!

2008-10-28T12:03:00.005+02:00

Delikanlı sanatçılarımızdan Nihat Doğan'ın son röportajını forward maillerde bırakmaya gönlüm elvermedi. Siz okurlarımla da paylaşmak istedim.

nihat saygıda sıfır hatayla oynar!

PS: Katkılarından dolayı rooga'ya teşekkür ederim.

DISCO KING

2008-10-13T15:36:00.005+02:00

Cumartesi akşamı, Beyaz’ın tiplemeleriyle ekranlara dönmüş olmasını kaldıramayan bünyem Okan Bayülgen’in yeni televizyon programının başlamasıyla az da olsa ümitlenmişti. Ne de o olsa konuklarının ayak parmaklarını yalamayan ilk ve son showman’imizdi o. Programın ismi Disko Kralı bana bir David Bowie şarkısını, bir 80’ler retro havasını anımsatmıştı. Gazetede çıkan Dünya Boks Şampiyonuyla yapacağı bir boks, bir satranç müsabakası fikri de izlenmeye değerdi açıkçası. Duyduğum kadarıyla bu yeni konsept dünyada oldukça popülerleşen bir show. Görünen o ki yüksek ratingleri dolayısıyla da kanalı tarafından oldukça önemli bir prodüksiyon desteği de almıştı. Ve sonra ne yazık ki program başladı. İlk prgram aksaklıklarını eleştirmek doğru olmaz, çünkü daha 4. dakikada Okan Bayülgen de itiraf etti ki bu bir “prova canlı yayın” ’dı. Benim zaten aksaklıklarla değil programın isketeliyle ilgili derdim var.

Muppet Show’daki yaşlıları hatırlarsınız. Bu iki karakteri yıllardır show programlarına entegre etmeye çalışıyorlar ama birtürlü olmuyor. Oysa ki Erol Günaydın da Aydın Boysan da (hatta bence orada Tarık Minkari de olmalı) dünyanın en sevimli ve esprili ihtiyar heyeti olmaya adaylar ama programın içine doğru yerleştirilirlerse. Adamların birini Şam’a birini Bağdat’a oturtup, her yarım saatte bir ayıp olmasın diye hal hatır sorarsan o adamlar o koltuklarda uyur, çok da yazık olur. Ben olsam bi daha hayatta gitmem, öyle diyeyim. Gelelim diğer konuklara... Hepsinin aklını toplasan bir Aydın Boysan etsin diye o kadar çok konuk çağımışlar sanırsam. Hadi show’dur, eğlencedir, hafifdir desek bu sefer onlara da yazık. O kadar adam çağırınca ne kadar konuşabilirsin ki herbiriyle? Ben mesela Özgü Namal hakkında sadece bu yıl iki filmde oynadığını, bunlardan birinin yönetmenin dahi olduğu (neme lazımsa), birini on diğerini otuz günde (bunu da öğrendiğim iyi oldu.) çektiklerini öğrendim. Ne zaman yayına giriyor, yönetmenleri kim, filmler ne hakkında artık allah bilir.

Conan O’brien’ın Late Night Show’unu e2’de izleyenler bilirler; Biri müzisyen üç konuk çağırır. Müzisyen konuk tek şarkı okur, talk show’cu konukların hepsini neden çağırdığını anlayacağımız şekilde onlarla ilgilenir ve tüm bunlar 35 dakika içinde sona erer. Programın ismi sebepsiz yere değişmez, her akşam yayınlanır üstelik 16 yıldır. Çok tuhaftır ki program her başlayıp da showman’in adı anons edilince bağırmaya başlar ve kendi etrafında dönerek olabildiğince yükseğe zıplar. Sanırsam bu hareketi Okan Bayülgen’den görmüştür.

Programın bitmek bilmeyen saatlerce sürmesi nedeniyle yapmak istediği şey eğer İtalya’da örnekleri oldukça sık görülen müzikal ya da revü tipi showlarsa eğer daha büyük bir sahneye, güzel kızlara, müzikal ağırlıklı konuklara ve daha erken bir yayın saatine ihtiyacı olduğunu benim söylemem gerekmiyordur herhalde.

Şimdi, programın en yeni buluşu testlere gelelim.Heboköbe. Hergün binlercesi inbox’ınıza düşen power point sunumlarından ne farkı var allahaşkına? Komik mi dahice mi ne ne ne
? Programı yapmalarının ve yapmamalarının 5 nedenini açıklama fikrini de David Letternan vermiş olmalı. Bu mudur programa bulunabilecek yenilik? Ya vtr’ler? Yani seyircinin görmemesi gereken şeyler halledilsin ya da bi yudum kahve içsin diye hazırlanan videolar? Hergün takır takır Mtv izleyen bir gençliğe yutturabilir misiniz sadece çenesi yukarı aşağı yukarı aşağı hareket eden 16 tane kafatasını? Disco King'miş. Kim yazmış o metinleri öyle? 14 yaşındakiler mi gülecek sadece? Onlar zaten herşeye gülmüyor mu?

Programın komedi bölümü ise tek özelliği sevimlilik ve acemilik olan Özgür’e bırakılmış. Bir insan zorla komedyen yapılır mı? Bu kadar emek verilirse Selami Şahin’den bile birşeyler yaratılabilir. (Tam olarak adını koymak istemedim.) Daha önce biz Okan Bayülgen’de Zafer Algöz’ü, Engin Günaydın’ı izledik. Gülmekten öldük. Bu konunun bu kadar es geçilmiş olması Türk halkına ne versen yer hesabı yapılmış olduğunu düşündürtüyor insana. Özgür denilen çocuğa sesli gülecek kadar sinirleri bozulan biri varsa lütfen aşağıdaki numarayı arasın!

212 – 534 69 00 (Vakıf Gureba Hastanesi Psikiyatri Kliniği)

Canlı yayın yönetmek bir sanat değildir belki ama gerçekten zordur. Star’da çalıştığım dönemde bizzat gördüm, boşa atmıyorum. Süheyl-Behzat Uygur kardeşlerin korkunç programının sıkıcılığını bir yana koyun ne kadar akıcı olduğuna dikkat ettiniz mi mesela? Onlardan bile kötü olmak çok hüzünlü değil mi? Okan Bayülgen’in yıllardır reji ile ilgili bir problemi var. Elma diyor armut giriyor, dur diyor devam ediyor, süpürge diyor sapı giriyor. Üstelik insanın gözüne gözüne.

Programın tek tutulur tarafı medya arkası herzaman olduğu gibi başarılı. Tabi az evvel bahsettiğim reji sorununu görmezden gelecek olursak. Bana kalırsa Okan Bayülgen’in istikrarla sürdürdüğü tek bölüm bu. Zaten bence her akşam haberlerden sonra 20 dakika sadece bunu yapsa kim izlemez? Türk Televizyonları gün geçtikçe çıldırıp, zıvanadan çıkıyor. Bu konuda malzeme sıkıntısı çekeceğini hiç sanmıyorum.

Git gide kötüleşen ve sıradanlaşan, ismiyle hiçbir ilişiği kalmamış programı kurtarmak için çok şey yapmak gerekiyor. Belki de 2 hafta sonra Dünya Ağır Siklet Boks Şampiyonu Fırat Aydın’dan yiyeceği iyi bir dayak kendine getirecektir Disko Kralı’nı. Ben tiyatrocu değilim televizyoncuyum demek o kadar kolay değil.

Turco

2008-06-16T01:45:00.004+03:00

Dostlarım futbola karşı olan ilgisizliğimi iyi bilirler. Fakat 2 yılda bir Avrupa ve Dünya şampiyonaları düzenlendikçe vatana olan mecburi hizmetimi futbol dalında yapıyorum. Çünkü, gerek aralıksız süren gazlı reklamlar, gerekse seviyeli zeka fışkırığı futbol programları bu tip turnuvaları izlemeyenlerin beyinlerini tokatladığı için başıma birşey gelmesinden korkuyorum.Sonuçta milli duygular, kalabalık, heyecan derken maçları izliyorum, bağırıyorum, alkışlıyorum, yuhluyorum, içimden karşı takımın oyuncularına kramp girmesini sağlayacak bazı dualar ediyorum. Ama televizyonda olanlara dayanamıyorum.

Fransızlar ve İtalyanlar hoşlanmadıkları Türklere ''Turco'' derlermiş. Başarılı ''12 Dev Adam'' sloganından sonra Garanti'nin zorlama Robot Turco'ları ayaklarımı gıdıklarken, hemen arkasından gelen TTNet'in ''ANA Sponsor'' reklamı beni gülmekten yere düşürdü.

İzlemeyenler için anlatayım; Bu Turco’lar Millilerimizin yeni adı. Kabul etseniz de etmeseniz de Serdar Erener öyle istiyor. Bu Turco’lar robot, metal alaşımdan yapılıyorlar, ama takır takır atan bir kalpleri var. Millilerimizin bire üç oranında modellenmeleri sonucu reklamlara çıkıyorlar. Yani biraz iriler. Böyle bi abansalar topa tavanı deler yani. Arkaya da da Queen’in ‘We Will Rock You’ ’sunun üzerine fazla uğraşılmamış çakma versiyonu konulunca herkes 30 saniyeliğine Turco’ların robot olduğuna inanıveriyor.

Sevgili okurlarım, söyledim ya futboldan pek anlamam. Ama beni kimse Türkler’in robot gibi futbol oynadığına inandıramaz. Dostum Tamer bir keresinde şöyle demişti:

_Şu Almanlar yıllardır hep aynı şekilde top oynar. Yağmur da yağsa, sakatlıklar da olsa, yenik de düşseler, tak tak paslaşırlar ve şutları da kaleyi bulur.

İşte benim için robot gibi oynamak böyle birşey. Oysa bizimkiler öyle mi? Bizimkilerin yağmur yağar performansları düşer, eleştirilerden moralleri bozulur, küserler, hakeme bozulurlar, sinirlenirler, intikam alırlar. Hangi ülkenin maçları bu kadar renkli duygulara sahne olur düşünün bi!

Bizimkiler yenilebilirler ama ezilmezler mesela, ya da hakeme yenik düşerler. Bişeye de kurban gitmiş olabilirler. Yağmur, zemin, soğuk, sıcak, yabancı basın. Maçı kazanmazlar, destan yazarlar, futbol tarihine geçerler, adımızı biryerlere kazırlar.

Espirili basınımız bakalım bu Çek Cumhuriyeti galibiyetine ne başlıklar bulacaklar. Ben ve Rogga'dan birkaç fikir:

-Çek Defteri Dürüldü!

- Karşılıksık Çek!

- Nihat 2 Çek!’ti

- Çekler Çekindi!

PS: Şaka bir yana maç çok güzeldi be!

Seyirci Olmak/Kalmak

2008-02-04T14:54:00.000+02:00

Sayın seyirciler, cumartesi gecesi en acayip kreatif arkadaşlarımla gittiğim Bonobo konserinde dikkatimi çeken bir meseleyi blog gündemime taşımak istiyorum. O gece, pek sevgili, hürmetli ve yüksek kültürlü müzik bilir kişileri atmosferden öylesine etkilenmiştiler ki adeta kendilerinden geçmiş, tuhaf kahkahalar atarak, o gece çözülmesi muhakkak olan meseleleri yüksek sesle çözmeye çalışıyorlardı. Konuşmalar ve histerik kahkaların bu denli çok olduğu bir ortamda Bonobo dinlemek hayli güç olduğu için ön saflarda yaşlı ve çekingen gövdelerimize yer bulmaya gayret gösterdik. Ama karşımızda genç irisi, terli, konuşkan, konser adabından yoksun ve ne yazık ki çok eğlenen "seyirciler" vardı. Aslında bu "seyirci" kitleyi birkaç gazetede Haluk Levent konserlerinde gördüğümü hatırlıyorum. Ancak bu denli dirsek teması beni onlar hakkında tükürüklü bir konuşma yapmaya zorladı.

Eskiden festival bilet kuyruklarında insanlar birbirlerine omuz atmazdı ve film başladıktan sonra cep telefonunda Mahmut Abi ile gümrükteki malın akıbeti tartışılmazdı. Ya da sevgiliyle perdenin önünde restleşilmez, aile kavgaları için eve dönmeyi bekler, filme filmi izlemek için gidilirdi "seyirci" 'leri değil. Geç gelenler eğilerek önünüzden geçer, mısır patlakları sessizce eritilirdi ağızlarda. Seyirci olmayı bilmeyenlere de seyirci kalınmazdı. Konserlerde müzik dinlenir, aralarda alkışlanır ve hatta grup elemanlarının kurduğu iki üç cümlelik açıklamalar dinlenirdi. Biz de böyle babaanne gibi konuşmak zorunda kalmazdık.

Ben bu "seyirci"'lerin çoktan zıvanadan çıkmış Türk televizyonları tarafından yetiştirildiğini de düşünmeye başladım. Hiç tanımadığı zavallı insanlara avaz avaz bağırıp "niye karını aldattın lan şerefsiz?" diye hakaret eden destursuz "seyirci" ile aynı kanı taşımıyor mu Bonobo konserindeki "seyirci"? Milletin ne düşündüğü, rahatsız olup olmadığı önemli değil mühim olan benim ve kerkezenez arkadaşlarımın eğlencesi mantığı değil midir onları seda sayan çocuğu yapan? "Bana ne kardeşim sessizlik istiyorsa gitsin evinde izlesin filmi" diyenlere inat sinemaya gidenler tüm bu sirkin ortasında kafaları aslanın ağzında. Herkes de büyük bir ilgiyle durumu seyrediyor...

HOŞGELDİN YENİ YIL!

2008-01-04T15:20:00.000+02:00

Yeni yıl pek çok kişi için olduğu gibi benim için de yeni milatlar, yeni hediyeler, yılbaşı yemeği ve sabaha kadar içilen içki demek. Her ne kadar süren diyetim nedeniyle yeni yıla bir şölen havasında giremesem de Cihangir kontesi Dee ve dünyaca ünlü futbolcu eşi Javier'in malikanelerindeki davette pişen yemekleri havada kaptım, yuvarladım, mideye gümbürdettim. Sonra hülyalı bakışlarla, tüm televizyon kanallarının yaptığı gibi 2007'nin hesabını çıkardım. 2007 neler getirmişti bana? Motor ve otomobil ehliyeti, iki yurtdışı bir yurt içi gezisi, facebook, popomundo, girl power... Bu liste eminim eksik bir listedir. Daha önce hiç yapmadım ama yeni yılda yapmayı hedeflediklerimin listesini çıkarmayı planlıyorum. Yaptıkça da üzerlerine çizık atmak.
-Küba’ya gitmek.
-Berselona’yı görmek.
-Zayıflamak.
-Arabayla slalom yapacak güce gelmek.
-Motor almak.
-Motoru satmak.
-Vespa almak.
-I-touch almak.*
-Dalış yapmak.
-Amerika’daki dostlarımız sonicyouth ve zengillerle tekne turu yapmak.

*İyi ki rogga ile evlenmişim;)

Be Kind Rewind

2007-11-02T15:19:00.000+02:00

2008'in başlarında gösterime girmesi beklenen saygıdeğer Michael Gondry 'nin son filmi "Be Kind Rewind" 'ı merakla bekliyoruz. Bu blogdan kendisine sevgi, saygı, ışık, pırıltı, güneş, sihir...

Sex, Drugs and Rock'n Roll

2007-10-26T14:40:00.000+02:00

Sevgili arkadaşım Gökhan bugün bizlere uyuşturucu hakkında yapıldığı iddia edilen şarkıların bir listesini yolladı ve zihnimde bu ekolün ülkemizdeki temsilcisi Harun Kolçak belirdi. Sevgili Harun Kolçak'ın şarkısı şöyleydi:

Sigaram gibisin, en tutkulu keyfimsin

Yanımdayken özlüyorum, dumanın yakıyor

Kalbim hızla hızla atıyor, ellerim seni arıyor

Müptelayım sana, zarar versen de bana

Katlanıp acılara seni içime çekiyorum

Dudaklarım alışık ellerimle barışık

Duygularım çok karışık tadın kokunla geliyor.

Diğer şarkılar için;

http://www.answers.com/topic/list-of-songs-about-drugs

PS: Resimdeki yazıyı ben yazmadım.

Hugo Pratt/ Corto Maltese

2007-10-26T12:56:00.000+02:00

"Corto Maltese, Hugo Pratt'ın hayalinde, Malta'nın LaValetta kentinde 10 Temmuz 1887'de doğar; babası Cornouailles asıllı bir İngiliz denizcidir; annesi ise Sevilla doğumlu, "Cebelitarıklı nina" lakaplı bir Çingene. Resmi ikametgahı da Antiller'in Antigua kentidir. Oysa onundur denebilecek tek adres Hong Kong'dadır." Pandora kitapevinde bu denizcinin 29 macerasından 9'unu bulabilirsiniz. Daha fazla bilgi için ise;
http://www.cortomaltese.com/

Holocaust Memorial on Street

2007-10-22T20:47:00.000+02:00

Berlin'de sokaklarda yürürken eski bir binanın önünden geçtiğinizde yolda bir kaldırım taşı dikkatinizi çekiyor. Eğilip üzerindeki yazıyı okuyorsunuz. 2. Dünya Savaşı'ndan önce o binada yaşayan bir yahudinin hangi yılda doğduğunu, hangi yılda Naziler tarafından götürüldüğünü (belki de o binanın önünden) ve nerede öldürüldüğünü öğreniyorsunuz. Utanıp, başınızı öne eğiliyor başka evlerin başka binaların önünde başkalarının isimlerinin de olduğunu farkediyorsunuz. Unutkan bir milletin mensubu olarak hatırlamanın önemini bir kez daha anlıyorsunuz.

berlin in berlin

2007-10-19T12:01:00.000+02:00

Almanya şu dünyada Suudi Arabistan'dan sonra görmek istediğim en son yerdi sevgili okurlarım. 40 yıllık şengenim olsa 1 haftasını vermem diyordum. Ama kader beni Berlin'e sürükledi ve tüm ön yargılarımı yerle bir etti. Uzun zamandır yazamıyordum. Adeta kariyerinin doruğunda inzivaya çekilmiş bir bestseller yazarı gibiydim. Kurumuş kalemimi Berlin'in bohem atmosferinde nemlendirip yazmaya başladım. Gördüklerim beni etkilemişti. Özellikle soykırım için yapılan Holocaust Anıtı, Jewish Museum, Holocaust Memorial on Street (bununla ilgili ayrı bir yazı yazacağım) ve Naziler'in kütüphaneleri yakmasını hatırlatmak için yapılan boş kütüphane, beni Almanlar'ın utançlarını sanat eserlerine dönüştürme becerileri üzerine hayrete düşürdü. Tabi evsahiplerimiz sevgili Tarık ve Sabine de bitmek tükenmek bilmeyen isteklerimizi karşılamaktaki sabırlarıyla fazlasıyla bonkördüler.
Alman'ların mutfakları tarihleri kadar zengin değil bildiğiniz gibi. Ancak bu boşluğu da göçmenlerin açtıkları lokantalar doldurmuş. Onlarda benim midemdeki boşluğu uzun bir süreliğine doldurdular.
Bunun dışında modern mimari, kafeler, bir pazarları, sanatçı pazarları, klüpler, barlar, parklar fazlasıyla estetik ve çeşitliydi. Estetik kavramını Türkiye'de yıllar önce yasaklayan zihniyet bunun parayla ilgili olduğunu düşünüyordu. Bu yüzden sokak aralarına betonarme, yerden bitme mantar cami'ler yaptılar, trafik lambalarının içine biyonik kadınlar yerleştirdiler, boğaz sırtlarına çöreklenen gecekonducuları evsahibi yaptılar ve istiklal caddesinin taşlarını 93bininci kez değiştirerek istikbalimizle oynadılar. Ve sonunda Boğaz Köprüsünü Arap pavyonuna döndürdüler. Biraz sinirlendim galiba. Berlin'e geri dönecek olursak; yapacağımız şeyler hayvanat bahçesini yeniden ama bu kez hayvanların yemlenme programına göre gezmek, şatoya gitmek, bergama müzesini görmek, Watergate'e gitmek, Patsdamer Platz’ın ordaki büyük tahterevalliye binmek ve tabi Pazar günü Sabine ile bit pazarına gitmek.

Asya'nın en batısı!

2007-08-20T13:51:00.000+03:00

İşte Asya'nın ve Türkiye'nin en batısında rüzgarlı Babakale'deyiz. Şehirden bunaldığımızda şöyle küçük, şirin bir balıkçı kasabasında yaşlansak diye ahkam kesilir ya. Çünkü kafalardaki balıkçı kasabası tanımı, Türkan Şoray'lı Azize filminin geçtiği yerden ibarettir aslında. Babakale de bir balıçı kasabası ama gerçek bir balıkçı kasabası. Yani çürük balık içi kokulu, bol karasinekli bir kasaba. Ve nedense sahilde balık satan şortlu, kırmızı bereli kadınlar yok ve kimse şarkı söylemiyor "balıklarım tazedir. üç beş kilo alsana!" diye. Ama yine de ilginç bir yer burası çünkü tüm Asya Kıtası'nın en batı ucu. Asya'nın ucundaki fenerde muhtara gittiğinizde size burayı ziyaret etmiş olmanız nedeniyle bir sertifika veriyorlar. Gelip iş yerinize asıyorsunuz gururla. İçimizdeki gezgine paralize olup tekrar yola çıkıyoruz ve bu kez benim için adaların en güzeli Bozcaada'ya gidiyoruz. Anlıyorum ki deniz, yalnız sonbaharda değil ağustos'ta da soğukmuş. Böbreklerimi suda bırakıyorum, yüz felci geçiriyorum. Şaraplarımızı stokluyoruz bagajımıza. Tercihimiz Talay oluyor bu yıl da. Ama Vasilaki'yi şişelememişler henüz. Önümüzdeki aylara bağlıyorum umudumu. Uygun bir kargo bedeline İstanbul'a da yolluyorlarmış şarapları. Hiçbir zaman bu kadar ucuza dömisek beyaz şarap içemeyeceğimi hesap ediyorum ve alıyorum numaralarını. İstanbul'a dönüyoruz artık ve ben bu satırları kafamda canlandırıyorum. Keyfini daha uzun süreyim diye tatili anlatmayı üçe bölüyorum. Ama yine de hafiflemiyor bitmiş olmasının acısı...

yasemin

2007-08-10T16:42:00.000+03:00

Sevgili Yasemin, Elif'le ikiniz ayrılıklarınızı tokuşturup başımıza döktünüz, bizi sarhoş ettiniz.
Seni şu "Marslılar tarafından kaçırılma" konusunda daha önce uyarmıştım. Ama sen zaten Marslı'ymışsın. Mualla söyledi. Ya Yasemin sen bu dünyanın en nadide kokteyllerini hazırlayabilen Marslı'sı, milyonda bir rastlanan karın kası kasılması hastası, evrenin en nazlı vokalist kızı ve alemcilerin de en hızlısısın. Benim en tuhaf saçlı arkadaşım, pazartesiden itibaren yeniden emekleyeceksin, yeniden konuşacaksın ve belki yeniden kırılacak kalbin. Ama bir bebek kadar temiz ve duru olacaksın. Ben hayatımda senin kadar güçlü ve incecik bir dev görmemiştim. Sample'ın anlamını böylelikle kavradım. Güle güle...

çift s ile "ASSOS"

2007-08-09T16:25:00.000+03:00

Okul gezisinde görmüştüm en son Assos'u. Aylardan Şubat'tı. O kadar çok etkilenmiştim ki rogga'nın gözlerini bağlayıp, sür dedim Behramkale'ye çıkıyoruz. Açtı kollarını Behramkale tırmandık tepesine. Denize baktık, gözleme yedik, çömlekten ayran içip taş masalara oturup seyrettik köyü. Başıma yemeni bağlayıp Afgan kızı taklidi yaptım. Pek komik olmadı. Bu kadar köy hayatı bizi yıpratmış olmalıydı ki vitesi boşa alıp limana indik. Balıklar ve yengeçler karşıladı bizi antik limanda. Öğretmen ev sahibimizin önerilerini dinledik, kendi parasıyla hazırladığı bölgenin gezi kitabını koyduk haritamızın yerine. İndik İmbat Motel'e. Bir koy düşünün ki Midilli'ye komşu olsun ve o koyda sedece 40 kişi denize girsin, hiç müzik çalmasın, herkes kitap okusun. Çok acayipti sevgili okurlarım, kelimeler kifayetsiz kalıyor. Herkes sabah 11 ile öğleden sonra 4 arası güneşten uzak durup, kitap okuyor, salıncaklarda sallanıyor, bir ağaç altında gazeteleri karıştırıyor. Daha önce hiç böyle bilinçli bir tatilci kitlesi görmemiştim. Hepsi hergün balık yiyor olmalı. Tuzlu tuzlu tekrar yollara vurduk kendimizi bu sefer istikametimiz Asya'nın en batı ucu...

devam edecek...

dönüş

2007-08-07T15:18:00.000+03:00

Sevgili okurlarım, bir süredir senelik iznimi kullanmam nedeniyle sizlerden uzak kaldım. Şimdi döndüm ama kalbimi, bir kolumu, bir bacağımı bir de yüzgecimi Ege'de bıraktım.
Öncelikle size Cunda'dan bahsetmek istiyorum. Cunda (artik tüm tabela ve haritalarda Ali Bey adası) günleri tatile gitmenin de verdiği enerjiyle çok pozitif başladı aslında. Çakram gün gibi ortadaydı adeta.
Size orada gündüzleri denizde durmaktan evrim geçirmiş, geceleri deniz kabuğu, kurumuş yengeç, deniz yıldızı, hamile deniz atı satan siyahi adalı çocuklardan mı bahsedeyim yoksa her beyaz tenliyi ecnebi turist yerine koyup kazıklayan balıkçılardan mı? Ben de ilkini seçerdim ama yaşadıklarım ve tuzlu hafızam ikincisinden bahsetmemi öğütlüyor. Ah benim cebi dolu, içi boş, para avcısı yerlilerim nasıl da kanımızı emdiler bir bilseniz.
Bir kere Cunda'da menü diye birşey yok. Garsonların toplu halde size sundukları enfes mezelerden açlığın da üzerinizde yarattığı ştresle bir kaç milyon tabak sipariş veriyorsunuz. Sonra bu garsonun samimiyetine ve sıcaklığına güvenip, gecenin sonunda hesapta yapacağı indirime de sırtınızı yaslayıp yuvarlıyorsunuz kadehleri. Oooohhh misss... Shell midyeler geliyor, kabak çiçeği dolmaları gidiyor, ızgara kalamarlar koşuyorlar masaya, papalina canını rogga'nın elinden zor kurtarıyor atlayıveriyor denize. Deniz... Cunda'da değil de arkasındaki Patrıça'ya götüreyim sizi arabamla, siz denize orada girin. Konuyu dağıtmayalım son yudumları akarken boğazınızdan rakının birden açıktan bir garson yaklaşıyor pupa yelken. Yanaşıyor ve alabora ediyor tüm neşemizi, batıyor masamız sulara. Bize %5 indirim yapıp o indirimi de bahşiş niyetine yan cebine yuvarlayan garsonları ne yapmalı sevgili okurlar? Derisini yüzüp tuzlu suda mı bekletmeli, una bulayıp yağda mı kızartmalı ya da içini temizletip buzluğa mı atmalı? Bagajımıza kuşbaşı bir garson koyup çıkıyoruz Cennet Tepesi'ne oradan iniyoruz Assos'a.

Devam edecek...

PS: Resimdeki midye gerçektir. Hiçbir şekilde ilüstre edilmemiş ve her hakkı tarafımdan conserve edilmiştir.

buralarda yokum...

2007-07-26T10:08:00.000+03:00

Dün akşam itibariyle bir tatil moduna girmişim ki dostlarım sormayın. Son derece çekişmeli ve kanlı geçen Ajans'ın Enleri seçim kampanyası sonrasında ödül gecesi de bir o kadar renkli ve eğlenceliydi. Müsabaka sonunda teklerde iki birincilik, Girl Power olarak bir ikincilik elde ettik. Açık ara farkla "en tatlı cadı" seçildiğimde duyguluydum, ancak kategori olarak çok içime sindiremediğimi söyleyebilirim. Tatlı cadı, romantik ayı, en cici, en bıdı gibi kategoriler bana hep çok gay gelmiştir. Zaten oldum olası sevgilisine ayı alan erkeklerden de hiç hoşlanmam. Grubumuzdan Çıtır da Ajans'ın En Yaramaz'ı ünvanını bu yıl da hiçkimselere kaptırmadı. Uzatmayalım; Girl Power olarak aday olduğumuz en alemci, en parti insanı dalında kaybettiğimiz birinciliğe çok yakındık. Çünkü bu ödül için gerçekten çok çalışmıştık ve çok istekliydik. 10 gündür durmaksızın aldığımız alkol ve hazırladığımız kampanya afişleri ve yaratıcı mecra uygulamaları ajans içinde dalga dalga yayıldı ve herkesin kendi kampanyasını hazırlamasında tetikleyici oldu. Ancak başaramadık ve Arzu arkadaşımızın tek kişilik kampanyasına yenildik. Acısını içip içip ona saldırarak çıkarmayı düşünüyoruz.
PS: Üstte ve altta karşılıklı hazırladığımız ilanları görebilirsiniz.

Ama geceye ve son 3 günümüze damgasını vuran türlü zalimliklerimden, eziyetlerimden ve kötü kahkahalarımdan payını alan köle stajyerlerimiz oldu. Hazırladıkları kampanya ile en iyi seçilmeyi bildiler ve ödül olarak 23 Nisan'da 1 günlüğüne Kreatif Direktör koltuğuna oturma şansı kazandılar ve 50YTL'lik pizza kuponunu havada kaptılar!

öyle yalnızmışız ki farkında değilmişiz...

2007-07-23T13:46:00.000+03:00

"Bir zamanlar fırtınalar estirirdik"dedi Mazhar ve ekledi "Benim hala umudum var". Benim umutlarım dün gece, yıllar sonrasına ertelendi. Artık ümitsiz, yalnız ve azınlığım. Görüyorum ki benim gibi laikliği, demokrasiyi, cumhuriyet ilkelerini, modernleşmeyi, eşitliği, sosyal hakları, kültür ve din devrimini önemseyen insanların sayısı etrafımdakilerden ibaretmiş. Güzel günler beklemiyor artık bizi. Ben ait olduğumu sandığım yerde yeşeremedim. Bu da geçer belki ama alınacak dersler var ve sorulacak sorular. Şimdi kendini sorgulama zamanı başkalarında. Bizden bu kadar. Kaypak Kürt oylarıyla ayağı kaydırılan Baskın Oran'ın yerini de televole kemirgeni Osman Yağmurdereli doldursun artık, Kamer Genç sulasın ektiklerimizi, Hamza Yerlikaya sırtını yere getirsin bizi Avrupa'da istemeyenlerin, Abdullah Gül de orduların başına geçsin, olsun bitsin. Benim hala umudum yok. Hatta hiç bu kadar umutsuz olmamıştım. Diliyorum ki sonunda çuvaldızı kendine batırabilir yıllardır usanmadan oy verdiğimiz insanlar, eğer bu sonuçtan da bir başarı çıkarmazlarsa kendilerine. Kimbilir belki bir ampul yanmıştır dün birilerinin başında belki de bir lider gelmiştir dünyaya...

festival gibisin katılmak istiyorum...

2007-07-05T16:14:00.000+03:00

Bir festival daha geride kaldı. Bu festivalde hepbirlikte böyle bir yaz tatili hayali kurduk. Biraz denize giriyoruz ve koşarak Blur'u izlemeye gidiyoruz mesela. O bitince bir duş alıyoruz. Akşam yemeğinden sonra Radiohead çalıyor sahilde. Sabah kahvaltıda Kelis'le peynirli omlet yiyoruz. Öğlen sıcaktan bunalıp ormana gidiyoruz. Orda Beirut tefleri almış şarkı söylüyor. Haydiiii hop dans ediyoruz terimizi denize atalım diye tekrar kumsala geliyoruz. Aphex Twin afacanı su sıçratıyor üzerimize. İnsan alkolik olur herhalde. Beastie Boys için çok yaşlanmışım belki ama Radiohead anılar kasetini yapmadan izlemek istiyorum açıkçası. James'in kankası arkadaşım Ejder'in bir fotoğrafını görüyorsunuz üstte. Ne kadar da samimiler öyle değil mi?

elif

2007-06-28T16:52:00.000+03:00

Sevgili arkadaşım, yarın itibariyle artık kendi kanatlarınla Gökova'ya uçacaksın. Girl Power'ın kuruluşunda, yapısal oluşumunda ve gelişiminde çok emeğin var. Bu çabaların ve deneyimin ileride girişeceğin kötülüklerle mücadelede sana en büyük destek olacak. Kötü şakalarımızın kurbanı ve başrolü sevgili minik tatarımız, 3 parmaklı cücemiz, sen gidince ben kimle oynayacağım ve kime komplo kuracağım hiç bilemiyorum. Eğer beni unutursan, seni Japone gözlerinden öper, tıraşlı ensenden yere devirir, Converse'lerini çıkarır atarım bilesin. Güle güle...

magazin kılçığı

2007-06-21T11:03:00.000+03:00

Dün akşam Türk televizyonlarının, taze ama çoktan açık yaraların yerlerini ezberlemiş sivri sineği kanalında bir tatlı magazin programı seyrine dalmıştım. Müzmin bekar Serdar Ortaç bir bar kapısına yaslanmış, artık tek başına bir eş bulmaktan ümidi kestiğini ve bu işi allaha havale ettiğini anlatıyordu cüce olduğunu tahmin ettiğim magazin emekçisine. İçindeki çocuk özleminin ıstırabından mıdır bilinmez çok fazla içmişti Serdar. Öyle tahmin ediyorum ki geçen yaz kesat geçmişti Serdar için. Yazları plajlarda balık kılçığı vücuduyla çakma dj'lik yapan Serdar kışları kendini çok yakıştırdığını tahmin ettiğim zenci bıldırcınlarla klip aşkı kovaladı durdu. Gerçekten çok uğraştı Serdar. Her türlü hokkabazlığı yapmasına karşın hala yalnız olmasını talihsizliğine ve şöhretine yaslamış evlilikten vazgeçmişti artık. Evlenmeden beraber yaşama talebinin; müşterisi olan, sevecen, evcimen Türk kızcağızlarının minik pembe kalplerini inciteceğini düşündüğünden olsa gerek kendisi için çok talihsiz bir açıklamada bulundu ne yazık ki.

_Evlenmeden, sevdiğim kadınla beraber yaşayıp bir çocuğa bakabilirim ya da başka bir kadınla aynı çocuğa da bakabiliriz.

(Lütfen tekrar okuyun...)

Cık cık cık... Ah Serdar ah!!! Gerçekten bazen zeka pırıltıları saçıyorsun.

Sivas'lı Carlos

2007-06-15T14:18:00.000+03:00

Kuaförlerde geçirdiğimiz saatleri hep kayıp olarak görmüşümdür. Yaşımız ilerledikçe bu saatlerin artması da ayrıca ironik bir durumdur. Mor tırnaklı bir adam saçlarınızla uğraşırken ve mini sandalyede diz seviyenizde bir kadın ayaklarınızı mıncırırken magazin gündemini takip etmekten başka çareniz kalmamıştır artık. Bir ara diğerlerinden daha şık ve görkemli biri gelip cildinizin ya da saçlarınızın sağlıksızlığından söz açar. Moralinizi iyice bozduğundan emin olduğu noktada hemen arkasındaki standtan bir ürün çıkarır ve size zorla satmaya çalışır. Sonra bir başkası gelir ve yüksek sesle sorar.
" Bıyıkların var mı canım?"

Pes! Sessizce cevap vermenden hiçbir mesaj çıkarmamış gibi yine yüksek sesle sorar.

"İp mi ağda mı?"

Artık salonda hiçbir itibarınız kalmamıştır. Bıyıklı bir kadın olarak bir başka koltuğa alırlar sizi. Bir de kuaförlerin takma isimleri vardır ki, sanırım havalı olsun diye salon sahipleri tarafından konulmuştur. Gerçek adı Cafer olan bir Jeff tanıyorum mesela. Ya da;

"Carlos nerelisin?"

"Sivas!"

Gerçekten delicesine gülmek geliyor içimden, Sivaslı Cindy de manikürcü müydü acaba? Arka odadan çıkan kızarık bacaklı kadınlar koltuğa yaslı başınızın hemen arkasından geçerken, geç kalmış olmanın verdiği gelin başı stresi heryerinizi kaplamıştır. Ojeli parmaklarla cüzdandan para çıkarabilme becerisine sahip olanlar erken ayrılırlar salondan. Diğerleri ise komple ağdayla cezalandırılırlar...

Murano

2007-06-14T14:18:00.000+03:00

Dünyada cam diye bişey olduğunu ilk keşfedenler Venediklilermiş. İnsanlar 1300'lerden sonra aynaya bakmaya başlamışlar. Çok acayip geldi ilk duyduğumda. Sonra anneannemin verdiği nerden bulduğunu hiç bilmediğim camdan uğur filleri aklıma geldi. 3 tanelerdi ve ben onları cüzdanımda taşıyordum. Beyoğlu sinemasında cüzdanımdan düşürdüğümde görevli gelip sormuştu.
"Hanımefendi ne arıyorsunuz?"

Ve ben;

"fillerimi arıyorum" diyememiştim.

Çok şizofrenik görünebilirdim. Sinemada koltukların arasında sadece birini bulabildim ve hala da saklıyorum. Aradan yıllar geçti ve ben bu yalnız küçük filiminVenedik'te kayıp kardeşlerini buldum. Nuh'un Gemisi ismini verdiğim camdan minik heykelci dükkanında adını bile unuttuğum hayvanlar ve minik insanlarla karşılaştım ve hepsine sahip olmak istedim. Hala bakınca deliriyor, kendimden geçiyorum. Rogga bana euro paritesini hatırlatıyor ve kendime geliyorum.

Şusi

2007-06-13T12:14:00.000+03:00

Efendim lakerdayı bilirsiniz. Hanımların genellikle sevmediği ama bendenizin karşısında eriyip bittiği tuzlanmış torik. Japonlar yaklaşık 2000 yıl önce tıpkı bizim lakerda tuzladığımız gibi balık tuzlamaya başlamışlar. Derken 1800'lü yılların başında biri çıkıp balığı pişirmeden incecik keserek sirkeli pirince sarıp yollarda satmaya başlamış. (Türk olduğundan şüpheleniyorum) Tabi balığın 2 ay tuzda pişmesini beklemektense çiğ yemek daha hızlı ve daha ucuz bir yöntem olduğundan sushinin popülaritesi 2. Dünya Savaşı' nda doruğa ulaşmış. Şimdilerde sushiyi kurutulmuş yosun yaprağına sararak, yeşil turp püresi "wasabi" ve zencefil kökü turşusu "gari " ile birlikte sunuyorlar ki tadı burnumuzdan fitil fitil gelsin. Ağlayarak, acıyı bastırsın diye ağzımıza 3 sushi daha atalım. Ortalama bir Japon'un 6 sushi ile doyduğu söyleniyor. Ben bu söylentinin doğru olduğuna inanıyorum, yoksa bu kadar kısa boylu olmazlardı. Peki nerde yiyebiliriz sushiyi? Sushiyi paranız varsa heryerde yiyebilirsiniz. Ama biz sushinin tanesinin 1 liraya inerek Bambi ve Marmaris Büfe şubelerinde şusi adıyla (türkçe bir karşılık bulmak gerekecek ya...)24 saat ulaşılabilir hale gelmesini arzuluyoruz. Üstte, içinde yatarak yemek istediğim bir sushi tabağını sizlerle paylaşıyorum. Düşünün hepsini yesem ne kadar uzun boylu olurum?

blogger

2007-06-12T12:11:00.000+03:00

Dün gece profesör arkadaşım Sothyz'in yardımları ve olağanüstü sabrıyla; blogumu tüm sevenlerimin ve beni hiç tanımayan hayranlarımın hizmetine açmış bulunmaktayım. Internet üzerinden tutulan günlükler beni hep huzursuz etmiş, yaşadıklarımızın okunabilme ihtimali korkutucu olmuştur. Ama yaş kemale erdiğinden midir yoksa Derya Baykal sendromuna mı tutuldum bilemiyorum ama bir kaç yıldır, önceden beni korkutan herşeyden keyif aldığımı fark ediyorum. Topuklu ayakkabı, dans, broşlar, küpeler, makyaj, renkli giysiler diye uzayan bir listeden söz ediyorum. Henüz eski masa örtülerinden reçel kavanozu kapağı dikmeyecek kadar ev hanımı, kaçık çoraplarımı atmayacak kadar obsesif değilim ama french' li tırnaklarımı zaman zaman gizlemekten de kendimi alamıyorum. Umuyorum ve diliyorum ki bir gün photoshop'u gözlerim bağlıyken burnumla kullanabilecek hale geleceğim ve Profesör Sothyz ile çıkaracağımız deneysel pop albümünün kapağını kendi burnumla yapabileceğim...

başlıyorum

2007-06-11T23:35:00.000+03:00

blogum var diye hergün yazmak zorunda mıyım?